നിഴലുകള്‍ അസ്തമിക്കിന്നു...

-->

അന്നെന്റെ വര്‍ത്തമാനകാലം

എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞു,

നടന്നു മറയുമ്പോള്‍ ഒന്ന്

തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ,

കണ്‍കോണിലൊരു

നനവു പോലെ പടരാതെ....

മുമ്പ് വഴിയിലുപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട

ഓര്‍മകളും ഞാനും

ഏതെങ്കിലും പെരുംമഴയില്‍

വേര്‍പിരിഞ്ഞിരിക്കണം.

ഇനിയെനിക്ക് ബാക്കിയുള്ളത്

ഭാവികാലം മാത്രമാണ്.

കുന്നുകളും നിലാവും കോറിയിട്ട

ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ അറ്റത്തു നിന്ന്

കത്തി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു നക്ഷത്രമാണ്

എന്നെ ഭാവിയിലേക്ക്

വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഒരു ചെറുമഴ പെയ്തു-ഞാന്‍ നനഞ്ഞില്ല

ഒരു ഇളം കാറ്റടിച്ചു- എനിക്കു കുളിര്‍ന്നില്ല

ഒരു തീപ്പന്തം പൊതിഞ്ഞു-എനിക്കു പൊള്ളിയില്ല

ഞാന്‍ ഭാവിയിലേക്ക് നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു

കിളികള്‍ പാടുകയും ചെടികള്‍ പൂക്കുകയും ചെയ്തു

എന്റെ മരം കിളിര്‍ത്തില്ല-ഇലകള്‍ മൂത്തില്ല

എന്റെ വര്‍ത്തമാന കാലം തിരിച്ചു വന്നില്ല

ചുറ്റും നോക്കി-സഹയാത്രികരാരും

കരയുന്നില്ല,ചിരിക്കുന്നില്ല,മിണ്ടുന്നില്ല....

എല്ലാ കണ്‍മുനകളും ഭാവിയിലേക്ക്

നീട്ടിവെച്ചതുപോലെ

പാതിവഴിയിറങ്ങി ഓരത്ത് ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു

നെടുനീളന്‍ പാതകളും സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു

ഞങ്ങളും ഭാവിയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയാണ്

ആരും വര്‍ത്തമാന കാലത്തില്‍

ജീവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല....?!