ഒന്നൊഴുകണമെന്നുണ്ട്...
എത്രകാലമായിങ്ങനെ
ഉറഞ്ഞു കൂടുന്നു..
നോവിന്റെ
ഘനപാളികള്ക്കിടയില്
ചതഞ്ഞ സമൃതിയുടെ
ഫോസിലുകള്ക്ക്
കാവലിരിക്കന്നു...
എന്ത് രസമാണ്
നദിയാവാന്..!
ശാദ്വല ഭൂമികള് കടന്ന്
പച്ചച്ച തീരങ്ങളെ പുണര്ന്ന്
നിറഞ്ഞ്
കവിഞ്ഞ്
തിമിര്ത്തൊഴുകാന്...!
കടലില്
കലര്ന്ന്
സ്വയം തീരാന്...!
ഇനിയെത്ര കാക്കണം..
ഉറഞ്ഞതെല്ലാം ഉരുക്കി
എന്നെ പ്രവാഹമാക്കുന്ന
നോവിന്റെ
ഒരുദയം..!
No comments:
Post a Comment